o benim ilk göz ağrımdı :(

Peji'm :) ilk göz ağrım, onu ilk gördüğümde ışıltısıyla beni büyülemiş ayaklarım yerden kesilmişti...
Canım arabam benim :)
İsminden markasını çıkarmışsınızdır herhalde, bir fransız asili, 2001'li lacivert sedan... yazın sıcaktan sizi kendine yapıştıran, kışın soğuktan tir tir titreten deri koltukları vardı... Küçümen halimle benim için makam arabası gibiydi, o benim ilk göz ağrımdı.
Benden çok çekti ama bir kere de sitem etmedi hep yoluna devam etti... Mesela,bir keresinde farkında olmadan arka kapısı sonuna kadar açık çıkmışım yola, e doğal olarak yoldaki herkes bakıyor şaşkın şaşkın, ben de havalardayım, tam bugün güzelliğim üstümde herhalde derken arkadan gelen esintiyle durumu fark edip dumur olmuştum...
İş yeri otoparkında boş bulduğum yere hızlıca dalıp ön tekerlerini öndeki bariyerin üstünden atlatmışlığım da var,işe yeni girmişim, biri görse kesin aptal sarışın damgasını yiyeceğim, çareyi otopark görevlisine yalvarıp Peji'mi kurtarmasını sağlamakta bulmuştum... Başka bir sefer kapı bayırını açık bırakıp Peji'nin bagajındaki bir bavul eşyayı çaldırmıştım... böyle uzar gider anılar...
Aslında beni bir kez yolda bıraktı, onu da hak etmiştim valla. Yağmurlu havada son sürat çukurlara gire çıka gitmenin ne alemi var? Aküsüne su kaçıvermiş, o da isyan etti tabii, gecenin 12 sinde kıpırdamadı yerinden, sabah 4 e kadar tamircilerde süründürdü beni afacan. :)
Sonra hayatıma Citi girdi ama o hep benim için ilk oldu.
Peji şimdi yaşlandı, hala mülkiyeti aileye ait ama getir götür, ayak işlerine bakıyor artık.
Ve çok zor olsa da, ben artık onu unutmaya ve yoluma devam etmeye karar verdim. Çünkü araba kullanmayı çok özledim; park edememeyi, yokuşta kalmamak için dualar etmeyi, debriyaja basarken cici ayakkabılarım kırışmasın diye her arabaya bindiğimde ayakkabı değiştirmeyi... çok amaaaa çok özledim.
Elvada Peji, merhaba...:)

Ebru