Standart Sapma...

Salondaki koltuk popo izi yapmissa anlayin ki Ebru bunalimda... Karsimda tv, elimde kumanda gece gunduz zap yapan ben.... Melankolik, mutsuz, huysuz ben...
Bir koltuk eskittim de oyle... Gecen amacsizca tv seyrederken bulunca kendimi, iki senelik koltugumu yari korku yari endise ile kontrol etme ihtiyaci duydum...cok sukur zihnen saglikliyim hala, henuz bir cokme yok koltukta...
İnsan hayatini bir sure bunalimda gecirince ve kayip yillarini dusunup ahhhhh ah dedikce boyle septik oluyo sanirim. Hani standart donemler vardir ya insan yasaminda, 18-25 eglence, 26-30 evlenmece,31-35 cocuk yapmaca... Hah iste millet gayet gelisine yasarken bu zamanlari ben hep farkli yasadim,eglenmecede agladim, evlenmecede bunaldim, cocukta da sanirim donemi kacirdim... Ne yapayim yani benim kaderimde olagani yasamamak varmis... Hal boyle olunca bende devreler yandi sanirim, millet cocugunun mamasindan, geceleri aglamasindan bahsederken ben nereye gitsem bu aksam, raki mi sarap mi iyi gider diye dusunur buldum kendimi... Onlar dunyadan ben marstan yayin yapiyoruz surekli...
Bir donem standarttan sapmis olmak beni cok korkutmussa da su an bu yasta ve bu imkanlarla ozgur ve her istedigimi yapabilecek olmanin aydinligiyla keyifliyim aslinda... Hatta bazen farkli seyler yasamam gereken bir donemde farkli bir hayatin icinde var olmak garip bir mutluluk da vermiyor degil bana...
Hayat bazilari icin farkli senaryolarda... bunu kabul edip yasamak lazim gogus gere gere... Herkes istedigi sekilde yasar ama bence her yasantinin kesisim kumesi de su ki, belki de yasadigimiz tum strese ragmen, gece yastiga basimizi koydugumuzda bugun guzel bir gun gecirdim diyebilmek. Anladim ki bunalimlarla, neden benlerle ve ben ne yaptimlarla gecmiyor hayat... Ben galiba kacirmadim treni ve oflayip poflamadan keyif almaya bakiyorum her animdan... En azindan gayretim cok...
34 yasinda birinin bedenine, 50 yasinda birinin deneyimlerine, 25
yasinda birinin ruhuna sahip biri soyluyor bunu, kaale aliniz lutfen... :)

OZLEM...

Bazen düşünüyorum sadece kalbimde degil hayatımda hala var olsaydın su an nasıl olurdu hersey? Yaptıgım tüm hataları, yasadigim tüm pişmanlıkları yine yasar miydim? Bugun beni ben yapan herseyi? Acaba bugun daha mi mutlu biriydim? Muhtemelen dur yapma diyeceğin, beni koruyup kollamak için caba sarf edeceğin zamanlar yasardik seninle... Peki ben aynı ben mı olurdum? Daha gamsız, daha keyifli bir ben mı?

Ben sensiz bir yasam düşünemezken nasıl toparlanıp yasadım bunca zamanı? Nasıl sensiz atlattım bunca hayal kırıklıklarını, üzüntüleri, pişmanlıkları?
Senin o kocaman sevgin olmayan bir hayata inadına sarılmış olmam senin de son pişmanlıklarını gormuş olmam mıdır? Senin yasayamadiklarini senin için yasamak istemem midir bütün bunlar, tüm gayretim bundan mıdır?

Yanımda olmadigin her gün icim ağlıyor, beraber geçirdiğimiz her gün için minnettarim...
Bu kadar farklı, bu kadar ozel oldugun için minnettarim...

Annem, seni çok özlüyorum sensiz bir hayati yasamaya cabalarken...